De eerste week in december 2019 heb ik mijn ouders gevraagd wat ze nog graag zouden willen doen in hun leven. Ons pap had wel iets…. Hij zou Oostenrijk wel eens in de winter willen zien. Bij mij begon het meteen te borrelen en ben zonder dat ons pap het wist gaan kijken wat er mogelijk was. Een paar dagen later heb ik hem gebeld en verteld wat de mogelijkheden waren, maar daar bleef het van zijn kant een beetje bij. Net voor kerst heb ik de “stoute schoenen” aangetrokken. Ik had bedacht dat ik voor iedereen iets zou kopen en tijdens het kerstdiner op 2de kerstdag zou geven. Jullie raden het natuurlijk al wat er in het cadeautje van ons pap zat! Ik had op een briefje geschreven dat we echt naar Oostenrijk zouden gaan en dat zijn wens om Oostenrijk in de sneeuw te zien in vervulling zou gaan. Nou zijn gezicht was onbetaalbaar en ik wist dat ik nu door mocht gaan pakken!!!

De dag na die 2de kerstdag heb ik de vliegtickets en een kamer, voor de tweede week van januari, geboekt! We gingen als vanouds met ons gezin op vakantie, ons pap, mam, mijn broer en ik. De 2,5 week voor vertrek werden gevuld met het regelen van, met een beetje geluk, passende kleding van kennissen en vrienden. Skibroeken, dik gevoerde jassen, skipullies en handschoenen mochten natuurlijk niet ontbreken. De lange onderbroeken van ons pap en de snowboots die ons mam jaren geleden al had gekocht, voor als het in Handel ooit eens 20cm zou gaan sneeuwen, mochten eindelijk van zolder en gingen mee in de koffer. Op 13 januari stapten wij als het mooiste en bontste gekleurde gezelschap, gewapend tegen alle kou, het vliegtuig in om te gaan genieten van Oostenrijk maar ook zeker van elkaar. Van Eindhoven naar Innsbruck met het vliegtuig waarin ons pap al duidelijk genoot van het winterse landschap onder ons. Daarna door met de trein naar Seefeld in Tirol, waar we bij aankomst meteen begonnen met warme chocomel en apfelstrudel met slagroom zonder suiker. Zonder suiker blijft toch apart.

Zoals het vroeger al bij ons thuis ging werd de tijd die we in Seefeld hadden goed benut.  ’s Morgens vroeg eruit en alles uit de dag halen. Wij konden vroeger hoog en laag springen, maar wij gingen nooit naar dezelfde vakantie plek terug. Ik hoor ons pap het nog zeggen: “ge moet nou goed kieken want we komme hier nie meer terug.” De dagen in Seefeld hebben we heerlijk gewandeld, kattenkwaad uitgehaald, sneeuwballen gegooid, lekker gegeten en genoten van het uitzicht, de zon en van elkaar. Ook heb ik nog in mijn beste Duits en met al mijn charmes geprobeerd  om ons pap en mijn broer in zo’n pistenbully te krijgen, maar ik denk achteraf dat het misschien wel gelukt was als ik een blonde dame met maatje 34/36 was geweest. Tja niet alles in het leven lukt, zit en werkt mee haha. Oh ja en ik heb ons pap, op de top van de hoogste berg, nog gevraagd of hij mij op ons huwelijk wilde weggeven. Op de laatste avond heb ik ons pap en mam nog gevraagd wat ze nu nog meer in hun leven wilde gaan doen, maar daar durfde ons pap en mam geen antwoord op te geven omdat ze wel weten dat ik het zo geregeld heb! Al bij al hebben wij 5 geweldige dagen gehad, de foto’s zijn dierbaar maar de herinneringen onbetaalbaar………het leven is tekort om te wachten!

Mocht u nog wensen hebben, Beleven is Leven maakt ze mogelijk.  www.beleven-is-leven.nl

Reactie van ons pap en mam: Als jij het niet had geregeld waren we er nooit geweest, bedankt voor het regelen van deze ontzettende fijne week.

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.